Photos

Photographer's Note

She looks into me
The unknowing heart
To see if I love
She has confidence she forgets
Under the clouds of her eyelids
Her head falls asleep in my hands
Where are we
Together inseparable
Alive alive
He alive she alive
And my head rolls through her dreams


A poem by Paul Éluard




Μελαγχολικό βραδάκι του Σαββάτου. Υγρό και ζεστό, λες και μαζεύει τα τελευταία δάκρυα του υδροχόου. Δάκρυα που έγιναν ένα με την υγρασία της πόλης. Είναι η πρώτη μικρή νίκη στην εσωστρέφεια του χειμώνα και η αγωνία για το πρώτο λουλούδι που θα ανθίσει, ως ένας καλός οιωνός για την άνοιξη. Ο χειμώνας αφήνει πίσω του νεκρό τοπίο και ο έρωτας κουρνιάζει στη θαλπωρή της χώρας του ονείρου. Σκέφτομαι πως θα μπορούσε να είναι μια ραγισμένη καρδιά σ'αυτή τη χώρα. Την απάντηση την έχει μόνο ο ποιητής της φαντασίας μου. Σαν ένα σπασμένο ρόδι, κόκκινο όπως η καρδιά. Και εκεί στην άκρη της ρωγμής να ξεπροβάλλει ο μικρός πρίγκηπας, με το μαγικό ραβδάκι του να κρατάει ζωντανούς τους χτύπους της καρδιάς.
Τριγυρνώ στην πόλη και θαρρώ ότι είμαι μόνος. Διαδρομή διαφορετική, μήπως ξορκίσω το κακό που δυστυχώς δεν έχω εντοπίσει. Θέλω να αποφύγω και τις μνήμες αν και θα καταλήξω στο ίδιο σημείο. Δεν έχω μαζί τη φωτογραφική μου κάμερα. Είναι στιγμές που φοβάμαι τις φωτογραφίες μου. Επειδή είναι μνήμες και ακόμη περισσότερο μια αποτύπωση των σκέψεων μου. Μια πολύ οδυνηρή αυτοψυχανάλυση.
Περιφέρω την ύπαρξη μου στους δρόμους της πόλης. Χωρίς αντοχές, χωρίς σύνεργα, με μόνο ίσως σύμμαχο τις μυρωδιές και τη ζέστη που αναδύει ένα πρώιμο καλοκαιράκι. Η πλατεία Ναυαρίνου παράξενη μέσα στη νύχτα φορεί τον αγαπημένο χιτώνα του σκοταδιού. Αφήνω ένα χαμόγελο. Ίσως γιατί αναζήτησα για μια στιγμή τους φίλους μου που αυτό το βράδυ τους απαρνήθηκα. Ίσως πεθύμησα ένα αγαπημένο πρόσωπο. Να είμασταν μαζί αυτή τη στιγμή. Να αφήναμε τα συναισθήματα μας να χορέψουν στην πλατεία και μετά να πιουν ένα ποτό σε ένα από τα άδεια τραπεζάκια.
Αρχίζω να απομακρύνομαι πέρνωντας μαζί μου την απώλεια. Και το Rising της Lhasa να σιγοτραγουδώ. Τελικά πόσα πράγματα χάνουμε στο πέρασμα των χρόνων. Η Lhasa έφυγε, τα τραγούδια και η κατάθεση της ψυχής της είναι όμως ακόμη εδώ. Και θα είναι για πάντα, να μου θυμίζει τη δική μου απώλεια. Να χρωματίζει λίγη από τη μελαγχολία μου με τη ζεστή φωνή της. Και αυτό ίσως είναι το μοναδικό κέρδος. Ένα τραγούδι να σου θυμίζει ότι μέσα σου έζησε για λίγο το πιο βαθύ, το πιο υπέροχο συναίσθημα πριν χαθεί σε άλλη διάσταση.
Έφτασα στον προορισμό μου. Δεν θα λέγα ότι είναι μια λύτρωση. Το αντίθετο. Είναι όμως το τέλος ενός προορισμού. Ευτυχώς δεν έχασα το δρόμο μου. Και ο δρόμος είναι μνήμη για να κλείσει ο κύκλος. Κάθομαι σε μικρό τραπεζάκι. Δεν έχω την αυταπάτη ότι θα ακούσω τη Lhasa. Το creep που βγαίνει από τα ηχεία ακούγεται ως καλή εναλλακτική πρόταση. Χαρτί, μολύβι έτοιμα! Αγαπημένο μου ημερολόγιο σήμερα είναι Σάββατο 20 Φεβρουαρίου. Είναι ένα μελαγχολικό βραδάκι... υγρό και ζεστό...


Από το Ημερολόγιο του Happysad

japiey, bostankorkulugu, vasilpro, belido, Cretense, CLODO trouve(nt) cette note utile

Photo Information
Viewed: 3012
Points: 22
Discussions
  • None
Additional Photos by Thomas Zeglis (syd1946) Gold Star Critiquer/Gold Star Workshop Editor/Gold Note Writer [C: 2966 W: 62 N: 4910] (18663)
View More Pictures
explore TREKEARTH