Photos

Photographer's Note

Some day they will come to tell you
that they believe in you, that they love you
and how they want you

Keep your mind on the child
lock the door with the key
they are telling lies

Some day they will come, the wise men,
the sharp reasoners and fine talkers,
to convince you

Keep your mind on the child
lock the door with the key
they will sell you

And when the times come
when the candle will be blown out
in the tempest

Protect the child
because if the child escapes
there is hope.


Song by Mikis Theodorakis
Lyrics by Lefteris Papadopoulos
Performed by Pavlos Sidiropoulos






Απογευματάκι στο κέντρο της Αθήνας. Ο ήλιος μας αποχαιρετά. Το φως αποχωρεί αργά από τους δρόμους της πόλης.Είναι στιγμές, στο μεταίχμιο της μέρας, που όλα υποτάσονται στη σιωπή. Ένα μαγικό δέκατο του δευτερολέπτου που διαρκεί τόσο πολύ. Σβήνουν οι κόρνες των αυτοκινήτων. Άηχα τα πέλματα των περαστικών. Ο θυμός γίνεται ψίθυρος και ξεπνέει στις αφίσες των τοίχων. Ένα μαγικό δέκατο του δευτερολέπτου, όσο το κλικ της φωτογραφικής μηχανής. Όσο ο ήχος που γίνεται φλόγα στον αναπτήρα.
Σε μια πάροδο της Ασκληπιού ανάβω ένα τσιγάρο. Παρατηρώ τα κτίρια. Έχουν το χρώμα της μόλυνσης και της θλίψης. Και κάτι από τη γοητεία της Έλλης Λαμπέτη. Να ήταν άραγε αυτό το σπίτι της. Αυτό στον τρίτο όροφο με τα κατεβασμένα στόρια στα παραθυρά του. Φαίνεται ακατοίκητο. Έχει όμως ψυχή σαν εγκαταλελειμμένη θεατρική σκηνή...
Εξάρχεια. Στην αρχή της Διδότου μια βιτρίνα με χωρίζει από μια ασημένια ταμπακέρα. Σαν αυτή που έχασα κάποτε. Για μια στιγμή μόνο. Τόσο μου φάνηκαν τα δύο χρόνια ώσπου να την ξαναβρώ. Μια στιγμή. Ετοιμάζομαι να κάνω το ίδιο λάθος. Να την αγοράσω πάλι.
Κατηφορίζω το απόγευμα προς την Ομόνοια. Εκεί που συναντιούνται τα τραίνα. Εκεί που φεύγουν οι μέρες και έρχονται οι νύχτες. Αναβάλω την αναχώρηση μου. Ένα αγόρι κρύβει τη θλίψη από το προσωπό του. Περνούν άνθρωποι και το κοιτούν. Αυτοί με τρομάζουν περισσότερο...
Πίσω στα τραίνα. Με δύναμη και ταχύτητα διαπερνούν τα τούνελ. Σταματούν το χρόνο για λίγο και ξαναφεύγουν. Η σκέψη μου είναι πίσω στο παιδί. Στο πρόσωπο που δεν είδα. Από τα μεγάφωνα του Σταθμού ακούγεται η υπενθύμιση : Παρακαλούνται οι επιβάτες κατά την επιβίβαση και αποβίβαση τους να προσέχουν το κενό. Άφησα ακόμη ένα συρμό να φύγει και το κενό μεγάλωσε μπροστά μου.
Βγήκα από τον υπόγειο στον αέρα της πόλης και έτρεξα πίσω στο παιδί. Ήταν εκεί και με περίμενε. Είχαν περάσει τόσα τραίνα και όμως ήταν ακόμη εκεί. Θλιμένο στο ίδιο σκαλοπάτι. Δεν υπήρχαν πια περαστικοί. Μόνο ένας διάβολος που γελούσε. Φωτογράφισα τη θλίψη του χωρίς ενοχές. Ίσως γιατί φωτογράφιζα τη δική μου θλίψη...



Λέξεις από το ημερολόγιο του Happysad, Αθήνα 9 Ιουνίου 2007


©All Rights Reserved. See more Photos at Thomas Zeglis P H O T O G R A P H Y

vasilpro, dip, carper, Cretense, belido trouve(nt) cette note utile

Photo Information
Viewed: 2429
Points: 26
Discussions
  • None
Additional Photos by Thomas Zeglis (syd1946) Gold Star Critiquer/Gold Star Workshop Editor/Gold Note Writer [C: 2966 W: 62 N: 4910] (18663)
View More Pictures
explore TREKEARTH