Photos

Το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων
Οι Γερμανοί μπήκαν στα Καλάβρυτα στις 09/12. Δημιούργησαν έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την πόλη, προκειμένου να μην μπορεί κανείς να ξεφύγει. Την έντονη ανησυχία των κατοίκων κατάφερε, παραπλανώντας τους, να κατευνάσει ο Γερμανός Διοικητής, ο οποίος τους διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται κανείς να πάθει τίποτε και ότι ο στόχος τους ήταν η εξόντωση των ανταρτών. Προχώρησαν αρχικά στην πυρπόληση σπιτιών που ανήκαν σε αντάρτες και αναζήτησαν την τύχη των Γερμανών τραυματιών της Μάχης της Κερπινής.

Στις 12/12, οι Γερμανοί άρχισαν να ετοιμάζονται για να αποχωρήσουν την επομένη. Το πρωί στις 13/12, ημέρα Δευτέρα, πριν καλά καλά ξημερώσει, χτύπησαν τις καμπάνες της κεντρικής εκκλησίας και Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες διέταξαν να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι στο Δημοτικό Σχολείο, αφού πάρουν μαζί τους μια κουβέρτα και τρόφιμα μιας ημέρας.

Στο κτίριο του σχολείου έγινε ο χωρισμός και ο αποχωρισμός. Τα γυναικόπαιδα κλείστηκαν στο σχολείο και οι άνδρες από 14 χρονών και πάνω οδηγήθηκαν σε φάλαγγες στην κοντινή Ράχη του Καππή. Ο χώρος ήταν προσεκτικά επιλεγμένος. Η αμφιθεατρική του διαμόρφωση δεν θα επέτρεπε σε κανένα να γλιτώσει. Οι Καλαβρυτινοί ήταν αναγκασμένοι να βλέπουν τις περιουσίες τους, τα σπίτια και ολόκληρη την πόλη, να καίγονται και, μαζί τους, να παραδίδονται στη φωτιά οι γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά τους έγκλειστα στο κτίριο του Σχολείου, το οποίο φρουρούσαν πάνοπλοι στρατιώτες.

Ο Γερμανός Διοικητής, για να καθησυχάσει και να παραπλανήσει τους συγκεντρωμένους, έδωσε το λόγο της στρατιωτικής του τιμής ότι δεν πρόκειται να τους σκοτώσουν. Ολόκληρη η πόλη παραδόθηκε σης φλόγες.

Την ίδια στιγμή ο Οδοντωτός κατηφόριζε κατάφορτος με τις σοδιές από το πλιάτσικο των Γερμανών στα σπίτια, στα μαγαζιά και τις αποθήκες, απ΄ όπου άρπαξαν ότι πολύτιμο υπήρχε. Μαζί και τα χρήματα και τα αποθέματα των Τραπεζών και των Δημοσιών Υπηρεσιών, αφού προηγουμένως ανάγκασαν τους Διευθυντές να τα παραδώσουν.

Από το ξενοδοχείο «Μέγας Αλέξανδρος», με μια πράσινη και ύστερα μια κόκκινη φωτοβολίδα, δόθηκε το σύνθημα της εκτέλεσης. Τα πολυβόλα θέρισαν τους Καλαβρυτινούς. Ακολούθησε η χαριστική βολή που ολοκλήρωσε το έγκλημα. Διασώθηκαν 13 άτομα.

Στο δημοτικό σχολείο, τα γυναικόπαιδα έζησαν στιγμές αγωνίας και τρόμου, καθώς οι φλόγες έζωναν το κτίριο του σχολείου. Σπάζοντας πόρτες και παράθυρα κατάφεραν τελικά να ξεφύγουν τρέχοντας μακριά από τα σπίτια που φλέγονταν, άρχισαν να αναζητούν τους δικούς τους, Μία από τις γυναίκες, η ηλικιωμένη Κρίνα Τσαβαλά, ποδοπατήθηκε από το πανικόβλητο πλήθος των γυναικόπαιδων και ξεψύχησε πριν αντικρίσει το αποτρόπαιο έγκλημα.

Ύστερα, οι γυναίκες ανηφόρισαν προς το μέρος που είχαν οδηγήσει τους άνδρες και βρέθηκαν μπροστά στο πιο φρικιαστικό και απάνθρωπο θέαμα. Άνδρες, πατεράδες, γιοι και αδελφοί κείτονταν νεκροί πλημμυρισμένοι στο αίμα.

Το μεγάλο Δράμα των Καλαβρύτων είχε ξεκινήσει. Τα νιάτα, οι δημιουργικές δυνάμεις της πόλης, περιουσίες και κόποι χρόνων αφανίστηκαν στις 2:34΄ της 13ης Δεκεμβρίου 1943, όπως δείχνουν οι δείκτες του σταματημένου ρολογιού της εκκλησίας.

Η συνέχεια του δράματος βρήκε τις γυναίκες να προσπαθούν με τα νύχια να σκάψουν πρόχειρους τάφους στην παγωμένη γη του Δεκέμβρη, για να θάψουν τους νεκρούς τους. Με τις κουβέρτες που είχαν κοντά τους, μετέφεραν τους σκοτωμένους στο νεκροταφείο και άλλους έθαψαν εκεί στο λόφο, μια τραγική σκηνή που κράτησε μέρες.

Ακολούθησε η προσπάθεια της επιβίωσης μέσα στα χαλάσματα, που έμελλε για χρόνια να στεγάσουν τις απορφανισμένες οικογένειες.

Το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων «συγκίνησε και συνένωσε τους Έλληνες - δυνάμωσε τον αγώνα τους κατά του κατακτητή», ομολογεί ο τότε γενικός στρατιωτικός διοικητής των Γερμανών στην Ελλάδα.

Οι Καλαβρυτινές Γυναίκες, οι Καλαβρυτινές Μανάδες, μορφές ηρωικές, παλεύοντας κάτω από δύσκολες συνθήκες, κατάφεραν να αναθρέψουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν την πόλη μέσα από τα ερείπια.

Στον Τόπο της Εκτέλεσης, ο Λευκός Σταυρός και η Πετρωμένη Καλαβρυτινή Μάνα, αιώνια σύμβολα του μαρτυρίου, εξακολουθούν να στέλνουν μηνύματα ειρήνης και συναδέλφωσης των λαών του κόσμου.
****************************************************

The Holocaust of Kalavrita
13th December 1943

The town of Kalavrita and its nearby region lived the most dramatic events ever taken place.
The Germans arrived in Kalavrita the early morning of 9th December 1943. The partisans had left from the town much earlier. The German commander trying to calm the terrified citizens told them they were only searching for partisans. After, they set fire to “Chelmos” Hotel, which used to be the hospital of the Resistance Movement, and also burned the houses of the partisans’ relatives.
Although the news of the slaughter in the village \"Kerpini\" soon arrived in Kalavrita, the citizens did not think the Germans were planning to kill them, so they made no plans to escape from the town. The partisans had tried to persuade the men to run away, but they wanted to stay and protect the women and children, so they stayed in their homes.
In 10/12/1943, Germans caught 3 men at the village of Priolithos, and after they ordered them to dig their graves, they executed them, together with 2 others.
The night before the tragic event, the German commander thanked the president of the town council, for their hospitality and announced he was leaving very early the next day. That was a relief for the Kalavritians, because they were thinking that soon would be free!

13th December 1943 was the darkest day of the occupation!
Very early in the morning the bells were ringing like crazy. The Germans ordered all people, to take a blanket and one-day-food and go to the Elementary school, were the German commander wanted to speak to them. Germans had placed machine-guns in every corner of the school. At the school’s entrance the men were separated from women. They took all women, little children and sick old people inside the school and lock them inside. All men from the age of 14 and over were taken (from a back door of the school) to the hill nearby, called: “Kapi”.
Then the Germans plundered the town. They stole everything from the houses, shops, the 2 banks and the Public Fund. They even grabbed the animals from the farms. For the transportation they used trucks and the train.
From the hill of Kapi, the men could see their homes get burned. When a teacher of French named Athanasiadis, asked the Nazi Tenner, if they were going to kill them, Tenner swore by his military honour that they would not kill anyone.
Suddenly, a green flare was seen from the sky. At that moment, the Germans took their positions around the machine-guns and lowered themselves, so they couldn’t be seen from the men on the hill. They were 10 to 12 machine-guns, around the hillsides close to “Kapi” hill. When a red flare was shot up to the sky, the gunners opened fire! The slaughter lasted around 2 minutes. After that, they went near the bodies and gave the “coup de grace” to anyone who didn’t seem dead. Only 13 men survived that massacre! The dead were about 480! The clock on the bell-tower of the Central Cathedral Church stopped when the church was burning, at that time of the slaughter and has been left since then, to show 14:34’p.m.
The women and children at that time were kept hostages in the Elementary school. They were all boxed in, in its rooms, so Germans could plunder uninterruptedly all the houses. Also, if the men were trying to escape, they could use the women in retaliation.
When the fire reached the school and the women saw the flames and the smoke coming from the windows, they panicked. Immediately, they broke the windows and they pushed some children off to save them. All that struggle caused a havoc, and all women wanted to get out of the school. Suddenly the door opened and they managed to get out, shocked with terror as the German guards were shouting to them. Luckily though, the Germans did not shoot any of them. Only one, from those women died. Her name was Krina Tsavala and was trampled underfoot by the crowd.
After escaping from the school, the women were trying to go back to their homes and find the men. One woman, who lived near the hill of Kapi, was the first who came into view of the massacre... The top of the hill was covered with the dead bodies of the men, full of blood and mud... The woman then started screaming for the rest to follow.
When all women reached the hill of Kapi, the sight that came across them was horrific. The men’s lifeless bodies were laying there, some of them with their inner organs scattered around them. Even their brains were split out from their heads, as a result of the coup de grace-the final shot which was given to each one on the head to make sure they were dead!
It took couple of days for the women to bury the bodies of their beloved, as they had to carry and bury them all by themselves, using only their bare hands... Most of the women had more than just one dead to bury. They used the men’s blankets to carry their husbands, fathers, brothers and sons, taking them from the hill of Kapi to the local cemetery. The cold nights that followed were terrible for the Kalavritian women... They had to search for a place to sleep within the ruined town and find some food to feed their little children and also themselves.
When the German army left Kalavrita, they went to Skepasto and finding no one there, they burned the village. The German atrocity continued with the execution of 6 monks and the burning down of “Santa Lavra” Monastery, on December 14th.
The days which followed, all women in Kalavrita lived with the fear of the German’s return back in the town. Many of them found shelter at their relative’s houses in nearby villages, in Patras and in Athens. The others who stayed in Kalavrita set up their households back from the scratch within the ruins. Later the Red Cross came with food and other help. Five years later, the “Residential Aid” builds small houses for the widows and orphans in Kalavrita.