Photographer's Note

The camera at Tsimiski Street was not the only one that was recording Andreas walking at the pavement of Navarino Square. The way he was walking was revealing his anxiety, furthermore he was heading to the most uncertain date with his sweetheart. Last night Loukia, full of confidence and certainty, said to him “I don’t know what you are going to do, I will go to the protest march and we will meet then at Astoria,” Now the thoughts were torturing his mind. He was feeling guilty for his denial to participate to the march. There have been a few years since he abandoned his tries to change the world and has passed this heavy burden to others. It was Loukia now that meant everything to him she was the girl that changed his world. As he was entering Astoria, a fear shook all of his body. He faced an empty store with table into an odd order. The song ‘Like a rolling stone’ of Dylan that was playing at the cd player had literally stopped time. Andreas went out of their favorite store running all the way up to Kamara. People panicky were running to every direction. The front doors of the apartment blocks were sealed in order to protect the peaceful citizens from the poisoned air. Now, he was able to listen to the breaking of the silence from the rattle of Molotov bombs and from the bullets filled with tear gas. “Ahh, my Loukia, where are you?” he talked out once he got to Egnatia Street and he faced an army of cops that was blocking every way to the University. Exhausted as he was, he sat next to the Gallerius Arch in order to take a deep breath. The traffic control camera can now see right into his mind and read his thoughts. He desperately wanted to embrace his girl right now, to be beside her, her guardian angel.

To be continued...(A novel by Happysad)

Η κάμερα στην Τσιμισκή δεν ήταν η μόνη που κατέγραφε την άνοδο του Ανδρέα στον πεζόδρομο της πλατείας Ναυαρίνου. Το περπάτημα του ήταν ανήσυχο, άλλωστε πήγαινε στο πιο αβέβαιο ραντεβού με την καλή του. Χθές το βράδυ η Λουκία, γεμάτη αυτοπεποίθηση και σιγουριά, του είπε: “Δεν ξέρω τι θα κάνεις εσύ, εγώ θα πάω στην διαδήλωση. Θα βρεθούμε μετά στο Αστόρια “. Τώρα οι τύψεις βασάνιζαν το μυαλό του. Ένιωθε ένοχος γι’αυτή την αποστασιωποίηση του. Εδώ και μερικά χρόνια είχε παραδόσει σε άλλους την σκυτάλη για να αλλάξουνε τον κόσμο. Η Λουκία όμως, ήταν τώρα όλη του ή ζωή, το κορίτσι που άλλαξε τον δικό του κόσμο.
Μπαίνοντας στο Αστόρια, ένας τρόμος διαπέρασε όλο το κορμί του. Αντίκρυσε ένα μαγαζί άδειο, με τα τραπεζάκια σε ακανόνιστη διάταξη. Το Like a Rolling Stone του Dylan που έπαιζε στο cd-player σταμάτησε στην κυριολεξία τον χρόνο.
Ο Ανδρέας βγήκε τρέχοντας απο το αγαπημένο τους στέκι και ανηφόρισε προς την Καμάρα. Πανικόβλητοι άνθρωποι έτρεχαν προς κάθε κατευθύνση. Οι πόρτες των πολυκατοικιών ήταν ερμητικά κλειστές για να προστατέψουν τους φιλήσυχους πολίτες απο τον δηλητηριασμένο αέρα. Τώρα άρχισε να ακούει το σπάσιμο της σιωπής, το κροτάλισμα των μολότωφ και τις σφαίρες των δακρυγόνων.
“Αχ Λουκία μου, που είσαι;” αναφώνησε μόλις βγήκε στην Εγνατία αντικρύζοντας το στρατό των μπάτσων να έχει κλείσει κάθε πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο.Εξαντλημένος κάθισε δίπλα στην Αψίδα του Γαλέριου να πάρει μια ανάσα. Η κάμερα που ελέγχει την κυκλοφορία, διαβάζει τώρα τη σκέψη του. Το πόσο θα ήθελε να σφίξει στην αγκαλιά του το αγαπημένο του κορίτσι. Να είναι δίπλα της, ο φύλακας άγγελος της...

Συνεχίζεται...(Ένα διήγημα του Happysad)

Photo Information
Viewed: 2564
Points: 114
Additional Photos by Thomas Zeglis (syd1946) Gold Star Critiquer/Gold Star Workshop Editor/Gold Note Writer [C: 2966 W: 62 N: 4910] (18663)
View More Pictures