Carnets de voyage

Trip Information

Pérou
The port of Lake Titikaka
The port of Lake Titikaka (6)
Trip Date:2007-04-17 - 2007-04-18
# Photos:6 [View]
Countries visited:Pérou
Vue: 5069
17/04/2007

Another place that everyone expects to see is Titikaka lake which is 3800 mt. above the sea level and enables only the biggest boats of the world. Titikaka lake is on a 8300 km2 area. With 170 km. lenght and 64 km width. The deepest spot is 258 mt. Titicaca means stone puma, grey puma. This big lake is feed by 25 rivers and another river is evacuating the lake. A heavy rain was increasing the lake level as 2 mt. Both Peru and Bolivia has borders to this lake which is located at the South east of Peru. Since the only location where Bolivya touches water is this place the Bolivya navy is kept here. Titikaka lake is sacret for Peru people. The legend behind this goes back to Inca civilization. According to the Inca belief, the most holly value, the God is the Sun. According to the mytology the sun sent the sun of the God Manco Capac to enlighten the people to the sky. The moon god also sends his daughter Mama Oclo to sky to accompany Manco. These both appear on the Sun Island and Moon Island and according to the legend , they start the Inca Civilization where today called Cuzco. Our local guide tells that the famous French Explorer Custo also made a research in here to find the Inca treasures in 1968 but found nothing else than frogs.

ou can reach Titikaka by plane from Lima to Juliaca. Juliaca is Peru's Spot market. Our local guide tells us that they produce copies of all kinds of products in here. We are like travelling a village rather than a city. There are taxi çolos on the streets. Just as in China, the driver cycles pedals and can carry two customers. While we have difficulty in breathing while walking, they can carry two people cycling. There is a traffic jam due to these vehicles but they do not care about this. At Nasca, Cuzco and Lima the car horns mixed to eachother. We pass to Puno by bus from Juliaca and w ego to bed after dinner.

18/04/2007

Very early in the morning we get on a boat to g oto Titicaca lake. Everyone complains about getting too early but we understand how hot the day was during the lunch time. Everyone in the group complains since I am always at the back to take photographs. At first after a 1,5 hours trip w ego to Taquila island. The owner of this island was a Spanish family until 70 years before. Later, the natives of the land (Mestizos) bought ths land from the familiy. There are beautiful panaromas on the island. There are 34 officers at the island and these officers were only selected among married men, at the center of the island by the residents of the island. According to the traditions, after getting married needs to walk 2 meters back from the men. It is necessary to walk 375 stairs in order to reach the summit of the island. The height is 3800 mt. Again, giving breaks all the time, we try to climb to the top. It is not easy to breathe. We try to take photographs of the people around us while climbing. Of course the solsa are in charge all around here again. The men knitting is so famous on this island. The street sellers are selling what they have prepared but since we arrive there too early, there are not anyone. Just a woman-it is not clear what she sells – Dr. Ümit tries to take a photograph of her but she hides her face. But Ümit insists... the woman gives up and stats to give poses…

On the return back, from the other side of the island, there is another stair with the same stair number. We go down from that one without any difficulty. Our next stop is Uros islands.

The main financial source of the regional people is fishing and hand crafts made of reed. This island is famous of their boats and islands made of reed. The islands called Uros Swimming Islands are whole hand made, made of reed and they have no connection with the lake base, so they swim. First the grops of reed are tied up vertically and the ones tied up horizontally are also tied together and the island is formed. The people of the island make another island for themselves as soon as the old one starts to worn out. They live on these islands with goups of 15-20. Usually they are relatives. At the tourism season, they sell small handcrofts and knittings that they have produced themselves. At the end of the season, the islands are attached to the island to make agriculture again. Since the government was not able to get tax from these people, these islands were the main life region for these people. Naturally, the number of these islands were increasing day by day.

he name of the island that we have approached is Tata İnti, means The sun island. When our boat approaches the island, the people on the island help us come closer to the island. From Chilren to adults, everyone is so eager to help. Each of us is surprised and tring to take photographs of every corner. I come closer to one of the houses made of reed. One of the woman close by is staring at me carefully. I think that she is the owner of the house. And a man approaches me and tells I could go inside if I wanted. I pretend to go inside there are three children aged 2-3 but due to the heavy smell inside I can not go in. I prefer the fresh air outside. In front of another house , my friends are calling me in excitement. I g oto that location. Everyone is taking pictures. I look inside and see that a girl aged 4-5 is peeling potatoes inside. I attemp to take pictures severaltimes but the heavy, bad smell inside does not let me do that. I can not breathe inside. Keeping my breath inside, going back several times to get fresh air from outside, I take the Picture of the girl. On my first and second attempt to take Picture she leaves the knife to wave her hand. While I prefer her doing what she was doing. I give a break and when I return back, I see that she has returned back to her job, not making her notice what I am doing, I manage to take the photographs I want. I give her a few sols, she is happy now…The heavy, bad smell does not let me breathe of course…

After our excitement, it is time for shopping. A native of the island touches my arm. Says Marta. I understand that that is her name. We introduce eachother, shake hands, she introduces her husband and her children.

The girl that I have taken the photograph while peeling potatoes, is the daughter of Martha. I take pictures of them togather with their father. Martha is a fat, pretty dark skinned, woman with a smiling face. We undertand later on that this was a sale policy, an attack for us to make our shoppings from them. She takes us to the loom immediately. And of course we maket he most of our shopping from Marta. But the bargain is so tough. We learn from Martha that all the people that we are on are relatives of eachother. It is already groups of 10-12 people.

When it is time to leave the island , we take group pictures with the etives of the island. While we were leaving after getting on our boat, all the natives of the island come to the shore and start to wave us while singing. We learnt that was a tradition… A song when saying goodbye.

Türkçe Metin ------------------------------

17/04/2007

Herkesin yine heyecanlanarak beklediği diğer bir yer ise deniz seviyesinden 3800 mt. yüksekte bulunan dünyanın büyük teknelerin ulaşımına olanak veren en yüksek gölü sıfatına sahip olan Titikaka. Titikaka gölu 8300 km2 alanı kaplıyor. 170 km. uzunluğu 64 km genişliği var. En derin yeri ise 258 mt. imiş. Titicaca, taş puma, gri puma demekmiş. Bu büyük gölü 25  tane nehir besliyor ve bir nehir de bu gölü boşaltıyormuş. Adam akıllı bir yağmur da göl 2 mt kadar
yükseliyormuş. Peru'nun güney batısında yer alan bu göle hem Peru'nun, hem de Bolivya'nın kıyısı var. Hatta Bolivya'nın suyla tek bağlantısı bu göl olduğundan Bolivya donanması da burada bulunuyormuş. Titikaka Gölü Perulular için kutsal. Kutsallığın gerisindeki efsane ise İnkalar'a dayanıyor. İnka inanışında en yüce varlık, en büyük tanrı güneş. Mitolojiye göre güneş tanrı oğlu Manco Capac'ı insanları aydınlatması için gökyüzüne gönderiyor. Ay-tanrı da kızı Mama Oclo'yu Manco'ya eşlik etmesi için gönderiyor. Bu ikisi bugün göl üzerindeki Güneş Adası ve Ay Adası üzerinde beliriyorlar ve efsaneye göre birlikte bugünkü Cuzco'nun bulunduğu yere gelip İnka Uygarlığını başlatıyorlar. Yerel rehberimiz Ünlü Fransız araştırmacı Custo'nun da İnkalarin hazinelerini aramak üzere 1968'de burada araştırma yapmıs ama sadece bir kurbaga türü bulmuş.

Titikaka'ya ulaşım Lima'dan uçakla Juliaca denen bir şehire uçakla gidiyoruz. Juliaca Peru'nun Tahtakalesi imiş. Her türlü ürünün korsan kopyasının üretildiği bir sanayi kenti olduğunu anlatıyor yerel rehberimiz ama kentten çok bir köyde geziyor gibiyiz. Sokaklarda motorsuz taksi çololar var. Çin'dekiler gibi bir sürücü pedal çeviriyor, iki kişiyi taşıyabiliyorlar. Biz yürürken nefes almakta zorlanırken adamlar iki kişiyi taşıyarak pedal çeviriyorlar. Yollarda bu araçlardan dolayı felaket bir trafik sıkışıklığı var ve umursamıyorlar bile. Nasca'da, Cuzco'da ve Lima'da olduğu gibi motorlu motorsuz araçların kornaları birbirine karışmış durumda. Juliaca'dan otobüsle Puno'ya geçiyoruz ve akşam yemeğini yeyip yatıyoruz

18/04/2007

Sabah gün ağarmadan tekneye binerek Titicaca gölüne açılıyoruz. Sabah erkenden kalkmaya herkes mızırdanıyor ama gündüzün çok sıcak ve kavurucu olduğunu öğle saatlerinde anlıyoruz. Ben sürekli fotoğraf çekmek için arkada kaldığım için gruptakiler mırıldanıyorlar. Önce 1,5 saatlik yolculukla Taquila adasına çıkıyoruz. Bu adanin sahibi 70 yıl oncesine kadar bir İspanyol ailesi imiş. Daha sonra buranın yerlileri (Mestizolar) adayı bu aileden satın almışlar. Adada çok güzel panoramalar var. Adada 34 resmi görevli varmış ve bu görevliler sadece evli erkekler arasından, meydanda ada sakinleri tarafından el ile işaret edilerek seçilirlermiş. Geleneklere göre evlendikten sonra kadının, erkeğin 2 mt. arkasından yürümesi gerekirmiş. Adanın tepesine ulaşmak için 375 merdivenli bir yolu yürümek gerekiyor. Yükseklik 3800 mt. Yine dura kalka, sürünerek tepeye tirmanıyoruz. Malum nefes darlığı çekiliyor. Tırmanırken de yolda gördüğümüz çoluk, çocuk ve kadınların fotoğraflarını çekmeye çalışıyoruz. Elbette Soller burada da sağa sola uçuşuyor. Bu adanın erkeklerinin örgü örmeleri meşhur. Satıcılar yerel el işlerini satıyorlar ama erken gittiğimiz için henüz ortalıkta tezgah yok. Sadece bir kadın -ne sattığı belli degil- Doktor Ümit makineyi doğrultunca önce yüzünü sepetin altına gömüyor. Fakat Ümit ısrarlı... kadın yumuşayıp poz vermeye başlıyor. Yine sol konuşuyor.

Geldiğimiz yolun dönüşünde adının ters tarafından yaklaşık aynı sayıda merdiveni bu sefer zorlanmadan iniyoruz. Buradan sonraki durağımız Uros adalaları.

Bölge yerlilerinin başlıca geçim kaynakları balıkçılık ve sazdan yapılma ürünler. Burası sazdan yapılma kayıklarıyla ve gene sazdan yapılma adalarıyla ünlü. Uros Yüzer Adaları adındaki bu adalar tamamen insan yapımı, sazdan üretilmiş ve göl tabanıyla bağlantısı olmadığından kendi kendine yüzer durumda bulunuyorlar. Önce balyalar halinde dikine sazlar bağlanıyor, sonradan yatay şekilde oluşan balyalar birbirine bağlanarak adanın oluşması sağlanıyor. Ada sakinleri sazlar çürümeye başlayınca kendilerine yeni bir ada yapıp eski adalarını göle terk ediyorlar. Bu adalarda 15-20 kişilik gruplar halinde yaşıyorlar. Genellikle herkes birbirini akrabası. Turizm sezonunda, çoğunlukla kendi ürettikleri dokuma ve minik hediyelik eşyalar satıyorlar. Sezon bittiğinde ise adalarını kıyıya yanaştırıp yine ada üzerinde tarım yapıyorlarmış. Hükümet bu insanlardan vergi alamadığı için de adalar bu insanlar için öncelikli yaşam bölgesi olmaya devam ediyormuş. Doğal olarak da adaların sayısı sürekli artıyormuş.

Yanaştığımız yüzen adanın adı Tata İnti, yani Güneş Adası. Teknemiz adaya yanaştığında birden ada halkı hareketleniyor ve teknenin bağlanmasına yardım ediyorlar. Çoluk, çocuk, kadın erkek herkes seferber olmuş durumda. Hepimiz şaşkın şaşkın bir sağa bir sola koşturup fotoğraf çekiyoruz. Ben sazdan yapılmış evlerden birisinin kapasına yanaşıyorum. Yakınlardan bir kadın dikkatlice bana bakıyor, sanırım evin sahibi olsa gerek. Sonra yanıma bir erkek yanaşıp istersem içeriye girebileceğimi anlatmaya çalışıyor. Kafamı kapıdan içeriye uzatıyorum, 2-3 yaşlarında üç tane çocuk var fakat içerideki ağır kokuya dayanamayıp kendimi açık havaya atıyorum. Başka bir evin önünde bizimkilerin heyecanlı bir şekilde bana sesleniyorlar. O tarafa yöneliyorum. Herkes fotoğraf çekiyor. Bakıyorum içerde 4-5 yaşlarında bir kız çocuğu kırmızı bir plastik leğenin başında elinde bıçak patates soyuyor. Ben fotoğraf çekmek içim birkaç kere makineyi doğrultuyorum fakat içerden gelen kesif kokuya dayanamıyorum, midem bulanıyor, öğürüyorum. Nefesimi tutup birkaç defada -aralıklarla nefes almak için geri çekilerek- kızın fotoğrafını çekiyorum. İlkinde ve ikinci denememde bıçağı ve patatesleri bırakıp el sallamaya başlıyor. Halbuki ben işine devam etmesini istiyorum. Ara veriyorum tekrar gittiğimde işinin başına dönmüş olduğunu görüyorum, çok farkettirmeden yanaşıp istediğim fotoğrafları çekmeyi başarıyorum. Sonra küçük kıza Birkaç sol veriyorum, seviniyor. Peşinden yine öğürtü elbette.

Heyecanımız dindikten sonra alışveriş başlıyor. Bir ada sakini kolumdan tutuyor, Marta diyor. Anlıyorum ki kendi ismi, tanışıyoruz, el sıkışıyoruz, sonra kocasıyla tanıştırıyor ve çocuğuyla.

Biraz önceki fotoğrafını çektiğim patates soyan küçük kız Martha'nın kızı. Babasıyla da birlikte fotoğraflarını çekiyorum. Martha tombul, oldukça esmer, güleç bir kadın. Bunun alışverişin kendilerinden yapılması için bir atak, satış politikası olduğunu anlıyoruz sonra. Hemen tezgahının başına götürüyor bizi. Biz de tabi tanışıklık hatırına alişverişimizin önemli bir kısmını Marta'dan yapıyoruz. Ama pazarlık çok sıkı... Martha'dan bulunduğumuz adadaki herkesin birbirine akraba olduğunu öğreniyoruz. Zaten topu topu 10-12 kişilik küçük bir topluluklar.

Adadan ayrılma vakti geldiğinde ada sakinleriyle birlikte grup fotoğrafı çektiriyoruz. Tekemize binip ayrılırken ada sakinlerinin tümü kıyıya gelip el sallayıp şarkı söylemeye başlıyorlar. Meğerse burada adet böyle imiş... Yolcu ederken güle güle şarkısı.
explore TREKEARTH